“เกิดยาก” เป็นคำที่มักจะได้ยินเสมอเวลาพูดถึงเรื่องภัยจากเครื่องบินตก แต่ผมเองก็มักจะตอบว่า “ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” ในเมื่ออะไรก็เกิดขึ้นได้ ตระหนักไตร่ตรองไว้ก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร รู้ไว้ใช่ว่า ใส่บ่าแบกหาม
ใครขับรถผ่านแถวสนามบินสุวรรณภูมิคงพอมองเห็นภาพเครื่องบินไล่เรียงลดระดับเพื่อลงจอดแบบชัดเจนระดับ HD ไม่ว่าจะแนวถนนบางนา-ตราด ถนนลาดกระบัง หรือว่ามอเตอร์เวย์ หรือใครอยู่จังหวัดอื่น ๆ ก็จะคุ้นภาพของสนามบินภูเก็ต ที่แนวลงจอดล้อแทบจะแตะบนชายหาด กัปตันโบกมือทักทายนักท่องเที่ยวที่รอถ่ายรูปกับเครื่องบิน อีกแห่งหนึ่งคือสนามบินน่านครับ ถ้าใครเคยออกมานั่งร้านอาหารหาอะไรทานใกล้สนามบิน จะเห็นเครื่องบินในระยะที่อยากจะแอบเอามือไปแตะใต้ท้องเครื่องตอนจะเอาเครื่องลง ถ้าใครมีสนามบินที่อื่นที่เป็นบี้อีกบอกได้นะครับ ผมว่าน่าสนใจมากเลยทีเดียว
ประเด็นคือเครื่องบินตก จุดที่สนใจก็คือจุดขึ้นลงกับแนวรันเวย์ ในการประเมินความเสี่ยงของประกันภัยจะมีการกำหนดระยะจากแนวขึ้นลงออกไปว่าระยะรัศมีแค่ไหน เสี่ยงมากน้อยแค่ไหน แต่ละบริษัทก็ไม่เหมือนกันครับ แต่ที่ยอกได้คือระยะที่ว่านี่ว่ากันเป็นหลักกิโลเมตรเลย รัศมีกว้างอยู่ เพราะกว่าจะตั้งลำบินวนลงทีนึงก็กินรัศมีกว้างมากครับ ใครเคยดูจอตอนขึ้นเครื่องบินหรือว่าดูหนังก็คงพอนึกภาพออก
สนามบินสำหรับเครื่องบินเล็กก็ถูกนับรวมในการประเมินความเสี่ยงนี้นะครับ กลุ่มเครื่องบินขนส่งระหว่างจังหวัด ใครเคยขับรถผ่านแถวแหลมฉบังหรือว่าสวนอุตมาหกรรมสหพัฒน์ อาจจะเคยเห็น จริง ๆ มีหลายที่ครับ นับรวมหมด ถ้าหากว่าตำแหน่งที่ตั้งของภัยอยู่ในแนวเหล่านี้ ก็ต้องสอบถามเพื่อย้ำเตือนถึงความเสี่ยงที่มี
สุดท้าย เหมือนจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าภาวนาอย่าให้เกิด และเตรียมแผนอพยพกับแผนความต่อเนื่องธุรกิจรอไว้ครับ จะได้ฟื้นฟูธุรกิจกันได้เร็วหน่อย