คงไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่ต้องเจอการเผาหญ้า เผาป่ากันทุกปี ช่วงปลายปีต่อเนื่องไปจนถึงประมาณเดือนมีนาคม อันตรายสุดคือฝุ่น PM2.5 ที่กระจายไปทั่วหล้า เดิมเจอมากทางภาคเหนือที่มักจะเผาไร่กันเพื่อกำจัดต้นไม้ใบหญ้าเพื่อปรับปรุงพื้นที่เพราะต้นทุนที่ต่ำที่สุดและเร็วที่สุด
มาช่วงหลายปีหลังมานี้สังเกตได้ว่าการเผานี้เจอได้ทั่วทุกหองระแหงของประเทศ ประจวบกับไฟไหม้รุนแรงตามเกาะต่าง ๆ แถบอาเซียนของเราที่พัดพาเอาฝุ่นควันข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล เช่นนี้แวะเวียนมาทุกปี ยิ่งทำให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพอย่างรุนแรง
เมื่อมองในเชิงของวิศวกรรมความเสี่ยงภัย เมื่อพบว่าภัยที่ไปสำรวจมีพื้นที่ข้างเคียงเป็นพงหญ้า ที่โล่ง ป่า หรือว่าไร่นา ที่มีประวัติการเกิดการเผาไฟแล้วด้วยล่ะก็ ต้องระวังให้มากเลยล่ะครับ เพราะไฟไหม้หญ้าเหล่านั้นอาจจะลุกลามมาสร้างความเสียต่อทรัพย์สินของธุรกิจได้
มีหลาย ๆ ครั้งที่ทางโรงงานเองต้องส่งรถน้ำไปช่วยดับไฟเหล่านั้น ก็กลายเป็นการทำ CSR ไปในตัวแบบที่ต้องลุ้นกันนิดนึง
นอกจากไฟไหม้แล้ว สิ่งที่ต้องระวังอีกเรื่องคือควัน เพราะควันอาจจะปนกับระบบปรับอากาศ โดยเฉพาะกับระบบอากาศดีที่ถูกดูดเข้าไปในอาคารเพื่อปรับความดันและเติมอากาศในพื้นที่ทำงาน พื้นที่สำนักงานคงไม่เท่าไหร่ แค่อาจจะหยุดช่วยคราวเพื่อเคลียร์ระบบ แต่หากว่าปนเข้าไปในพื้นที่การผลิตที่สินค้าเสียหายจากวันได้ง่าย เช่น ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ก็เพิ่มโอกาสที่สินค้าจะเสียหายได้มากขึ้นครับ
นี่จึงเป็นที่มาของระบบตรวจจับควันในระบบท่อปรับอากาศ หากเซนเซอร์ตรวจเจอว่ามีควันปนเปื้อนผิดปกติ แผ่นปิดกั้นควันก็ทำงานทันที เพื่อป้องกันความเสียหายครับ
เหมือนจะเป็นเรื่องสุขภาพ แต่ก็แอบมีเรื่องความเสียหายต่อทรัพย์สินเพิ่มเข้ามาด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วอีกอย่าง หากว่าสุขภาพคนทำงานไม่ได้หรือว่าสภาพแวดล้อมการทำงานไม่มีความปลอดภัย ไม่เอื้ออำนวยให้ทำงานแล้ว งานก็อาจจะชะลอหรือหยุดไปโดยปริยาย ในแบบที่คาดไม่ถึงกันก็ได้นะครับ