แต่ละคนมีบุคลิกและวิธีการเฉพาะตัวครับ ลอกเลียนแบบกันไม่ได้

บางท่านอาจจะสงสัย ต้องทำกันขนาดนี้เลยรึ?

ใช่ครับ สำหรับผมจำเป็นมาก เป็นสิ่งที่ถูกสอน เรียนรู้ และปลูกฝัง ตั้งแต่ตอนทำงานฝ่ายขายชิ้นส่วนยานยนต์ ที่ต้องเจอกับลูกค้ามากหน้าหลายตา หลากหลายรูปแบบ ต้องขุดทุกวิชาที่มีมารับมือกับความเร่งด่วน ความเขี้ยว การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การจัดการอารมณ์ลูกค้าและตัวเอง และอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อสิ่งสุดท้าย งานต้องจบให้สวยได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

พอมาทำงานวิศวกรรมความเสี่ยงภัย ที่ต้องออกสำรวจภัย และต้องเจอกับลูกค้า เลยมีวิธีการเฉพาะตัวที่จะพูดคุยกับลูกค้าและบรรยากาศรอบข้าง

การถามจริง ๆ ไม่ยาก แต่ถามแล้วได้เรื่องในระยะเวลาอันสั้น ก็ไม่ง่ายเช่นกัน นั่นเพราะเวลาที่ออกสำรวจภัยเราจะเจอกับสถานการณ์

แบบปกติ เวลา 1 วัน ถามครึ่งวันกับหัวข้อประมาณ 10 ข้อ เดินครึ่งวัน แล้วกลับมาสรุป

แบบเร่งด่วน เวลาครึ่งวัน ถาม 1 ชั่วโมง เดิน 1 ชั่วโมง สรุป 1 ชั่วโมง หรือ 1:1:1 แต่อาจจะกลายเป็น 0:2:1 แบบเน้นเดิน หรือ 0:0:3 เดินไปคุยไป สรุปที่หน้างานเลยจบ

แบบเร่งด่วนสุด ๆ มีทางเลือกคือ ใช้ประสบการณ์อ้างอิง สำรวจบนอินเตอร์เน็ต หรือว่าโทรถามเลย

ความสนุกก็อยู่ตรงที่เจอสถานการณ์แบบนี้แหละครับ ตื่นตาตื่นใจตลอดเวลา ต้องจัดการข้อมูลเพื่อค้นหาความจริง และประเมินความเสี่ยงให้แม่นยำมากที่สุดบนข้อมูลที่ได้ เลยสัมพันธ์กับตัวแปร 2 ตัวที่สำคัญมากคือ

ข้อมูล อาจจะไม่ใช่แค่ข้อมูลที่ต้องมากที่สุด แต่คือข้อมูลที่เป็นจริง มีคุณภาพ มีนัยยสำคัญ เชื่อมโยงถึงความเสี่ยงได้

ผู้สำรวจความเสี่ยง ประสบการณ์ การเชื่อมโยงความเสี่ยงกับธุรกิจ การถาม การสังเกต การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ทำยังไงให้ได้ข้อมูลที่เป็นจริงในระยะเวลาที่จำกัด

การประเมินความเสี่ยงที่แม่นยำ ต้องอาศัยข้อมูลที่เป็นจริง จึงไม่ได้เป็นคำพูดที่ดูเกินเลยไปนัก ประสบการณ์ของผู้สำรวจภัยกับความร่วมมือของลูกค้าหรือผู้ให้ข้อมูล จึงเป็นองค์ประกอบที่ต้องทำให้ลงตัวทุกครั้งเวลาออกสำรวจภัยครับ