น้ำคือชีวิต ก็ยังเป็นประโยคที่เป็นความจริงที่สุด โลกมีน้ำอยู่ 70% มนุษย์มีน้ำเป็นส่วนประกอบประมาณร้อยละ 70 ในเลือดมีร้อยละ 92 ในสมองมีร้อยละ 85 แต่ละเซลล์จะมีน้ำร้อยละ 60 โดยเฉลี่ยก็จะสมดุลคล้ายๆ กันทั้งโลกและมนุษย์
เมื่อมองกลับมาที่ธุรกิจ ไม่ว่าจะเป็นการผลิตสินค้าหรือการให้บริหาร ก็จะมีน้ำเกี่ยวข้องด้วยเสมอ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นการผลิตสินค้า ให้คนได้ใช้ในการอุปโภคและบริโภค เมื่อขาดน้ำทุกอย่างก็หยุด
ความเพียงพอของระบบน้ำ จึงเป็นประเด็นสำคัญที่ใช้ในการสำรวจความเสี่ยงภัยน้ำมาจากไหน เก็บยังไง ใช้เท่าไหร่ ใช้ได้นานแค่ไหน มีแหล่งสำรองมั้ย มากเพียงพอใช้ได้แค่ไหน และสุดท้าย ผลกระทบต่อธุรกิจมีมากเพียงใด ยิ่งถ้าเป็นธุรกิจที่ซับซ้อน ต้องใช้น้ำหลากหลายชนิด น้ำกรอง น้ำปราศจากไอออน หรือน้ำกลั่น ก็จะมีระบบที่ต้องผลิตน้ำเพื่อใช้งาน ก็จะต้องสำรวจลึกลงไปว่าแต่ละระบบมีน้ำใช้เพียงพอหรือไม่ และผลกระทบมากน้อยแค่ไหน คำถามก็จะเป็นชุดเดียวกับที่เขียนไว้ข้างต้น
บางบริษัทอาจมีน้ำสำรองมากเพียงพอเป็นสัปดาห์แต่บางแห่งอาจจะมีแค่ครึ่งวัน อะไรคือความแตกต่าง?
โดยมากแล้วจะมีสาเหตุจากการขยายกำลังการผลิต บนพื้นที่จำกัด ทำให้ไม่สามารถสร้างแหล่งเก็บน้ำที่มากขึ้นได้ คงได้แค่เพียงพอต่อการใช้งาน แบบนี้แล้วหากน้ำขาดเมื่อไหร่ ก็ต้องเตรียมแผนรับมือดีๆ ล่ะครับ
น้ำเสีย ก็เป็นส่วนสำคัญที่ต้องลงรายละเอียดกันหน่อย ด้วยเหตุผลพื้นฐานที่ว่า น้ำเสียที่ออกมาถ้าบำบัดไม่ทันก็ทำให้หยุดผลิตได้เหมือนกัน เพราะต้องควบคุมปริมาณน้ำทั้งขาเข้าและขาออกให้ได้ตามที่ระบบบำบัดน้ำเสียออกแบบไว้ เหมือนถังขยะเต็มนั่นแหละครับ เติมลงไปอีกคงไม่ไหว ต้องจัดการของเก่าในถังออกไปก่อน
ความเพียงพอ ผลกระทบ และแผนรับมือ จึงเป็นคีย์เวิร์ดสำคัญ ที่ใช้เป็นกรอบในการสำรวจเรื่องของระบบน้ำ ทั้งน้ำดีและน้ำเสียครับ
หลายๆ บริษัทก็นำนโยบาย Zero Discharge มาใช้ ก็คือน้ำเสียจากการผลิตจะถูกบำบัดกลับมาใช้ใหม่ในส่วนที่กลับมาใช้ต่อได้ ไม่มีการปล่อยออกสู่ภายนอก เช่น นำมารถน้ำต้นไม้ หรือบางแห่งบำบัดได้คุณภาพที่ดีจนสามารถใช้กับคนได้ ก็เคยเจอเหมือนกันครับ
มองกลับมาที่บ้านเราเอง ก็คงไม่ต่างกันครับ มันเป็นคนละเรื่องเดียวกัน